|
 Από Πέμπτη 5 Μαρτίου στην ΑΦΑΙΑ New Star artcinema
Η New Star παρουσιάζει ξανά στη μεγάλη οθόνη το έργο του Δήμου Αβδελιώδη, του «ποιητή» εικόνων, που πρώτη εκείνη σύστησε στο ελληνικό κοινό.
Η Εαρινή Σύναξις Των Αγροφυλάκων (1999)
The Four Seasons of the Law
Σύνοψη: Μεταφερόμαστε στη Χίο του 1960, όπου μετά τον ξαφνικό θάνατο του αγροφύλακα του Θολοποταμίου κανένας αντικαταστάτης του δεν μπορεί να στεριώσει στην κοινότητα. Οι κάτοικοι του εκεί χωριού έχουν τη φήμη πονηρών ανθρώπων και οι αγροφύλακες φοβούνται ότι ο αδικοχαμένος συνάδελφός τους έχει στοιχειώσει την περιοχή. Οι αντικαταστάτες εκτός από την φύλαξη της περιοχής θέτουν ως στόχο και μια νεαρή κι ατίθαση κοπέλα, την Ελισσώ. Είναι άνθρωποι με διαφορετικά πάθη και αδυναμίες, οι οποίοι εναλλάσσονται παράλληλα με τις εποχές, καθώς οι Τέσσερις Εποχές του Βιβάλντι χρωματίζουν ηχητικά τις τέσσερις διαφορετικές εικόνες της ελληνικής φύσης.
Σενάριο: Δήμος Αβδελιώδης
Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης
Δ/νση Φωτογραφίας: Σωτήρης Περρέας (Άνοιξη), Οδυσσέας Παυλόπουλος (Καλοκαίρι), Αλέκος Γιάνναρος (Φθινόπωρο), Λίνος Μεϊτάνης (Χειμώνας)
Μοντάζ: Κώστας Ιορδανίδης
Με τους: Αγγελική Μαλάντη, Άγγελος Παντελάρας, Τάκης Αγορής, Γιάννης Τσουμπαριώτης, Στέλιος Μακριάς, Παναγιώτης Λούρος, Ηλίας Πετροπουλέας, Μαριάνθη Αλμυρούδη, Γιώργος Πουλιδάκης, Μαρίνος Μουζάκης, Νίτσα Κλουβά, Μαργαρίτα Κλαδιά, Μιχάλης Βαρκάρης, Αντώνης Μπογιατζής, Παναγιώτης Ριδάκης, Βαγγελιώ Μισαηλίδου, Λεωνίδας Στάθης, Δημήτρης Κολοβής, Μάρκελλος Πούπαλος, Τούλα Φραγκάκη, Αληθέα Παπαγεωργίου, Γιάννης Σιταράς, Δημήτρης Τράγκας, Κώστας Καλαμωτούσης, Γιάννης Ξιδέρης, Ειρήνη Κώττη, Γιώργος Μπινιάρης, Γιώργος Παπαγεωργίου, Γιάννης Καλόγερος, Παναγιώτης Αβδελιώδης, Γιώργος Αβδελιώδης, Ευτυχία Κωστάλα, Κώστας Μεσσάρης, Νίκος Μάντικας, Δέσποινα Μάντικα, Λευτέρης Γιαννούμης, Σταύρος Αβδελιώδης, Παντελής Λαβίδας, Σταμάτης Αβδελιώδης, Κώστας Πεσσός, Κώστας Αγορής, Κώστας Ζερβούδης, Κώστας Τρικίλας, Μιχάλης Ξιδερής, Νίκος Κουτσοδόντης, Τάσος Κουτσοδόντης, Αλέκος Γαϊτανάς, Ζαχαρίας Κόκκαλης, Νίκος Λουφάκης, Τάκης Μπελόκας, Κώστας Σφήκας, Μάνος Κώστης, Κώστας Νεαμονιτάκης, Νίκος Σφήκας, Νίκος Γιαννίτης, Ηλιας Γαϊλας, Αναργυρος Γαϊλας, Δημητρης Αυγουστιδης, Δημήτρης Τζιώτης, Κωνσταντίνος Βάρδας, Νίκος Σιδεράτος, Ισίδωρος Μιχαλάκης
Παραγωγή: ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, ΔΗΜΟΣ ΑΒΔΕΛΙΩΔΗΣ, ΕΤ1
Διάρκεια: 180΄
Διακρίσεις:
• Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου 1999
• Γ΄ βραβείο καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους
• Βραβείο σκηνοθεσίας
• Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1999
• Βραβείο κοινού
• Βραβείο ΕΤΕΚΤ (Ένωση Τεχνικών Ελλινικού Κινηματογράφου – Τηλεόρασης
• Ειδική μνεία FIPRESCI (Διεθνής Ένωση Κριτικών)
Φεστιβάλ Βερολίνου 2000
• Βραβείο “Don Quijote” της Διεθνούς Κινηματογραφικής Ένωσης “Caligari Filmpreis des Bundesverband Kommunale Filmarbeit eV”
• Βραβείο CICAE
Επίμετρο:
Με την «Εαρινή σύναξη των αγροφυλάκων», ο σκηνοθέτης Δήμος Αβδελιώδης αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι είναι ο ποιητής και εικονοκλάστης του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Η «σύναξις» είναι μία έντιμη ταινία, που αναβλύζει το άρωμα της χιώτικης μαστίχας, της ελληνικής υπαίθρου και των ανθρώπων της. Με ευφυείς διαλόγους, εξαιρετική φωτογραφία και ερμηνείες που εκπλήσσουν από ερασιτέχνες ηθοποιούς σχεδόν στο σύνολό τους. Όλοι τους είναι σπουδαίοι. Βασικοί όμως πρωταγωνιστές στην ταινία είναι η φύση, τα σύννεφα, το χιόνι, η βροχή... Ο σκηνοθέτης τα έχει αξιοποιήσεις όλα κατά τον καλύτερο τρόπο, δημιουργώντας μια οπτικοακουστική συμφωνία στη μυροβόλο Χίο, τη γενέτειρά του, όπου είναι εξ’ολοκλήρου γυρισμένη η ταινία.
Πολύ έξυπνη και πρωτοπόρος η ιδέα του –που αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία- να χρησιμοποιήσει τέσσερις διευθυντές φωτογραφίας (ένας για κάθε εποχή του χρόνου) και να επενδύσει τις εικόνες με τη μουσική από τις «4 Εποχές» του Βιβάλντι. Ο Αβδελιώδης, που στο παρελθόν μας είχε εκπλήξει και πάλι με τον «Αθέμιτο Ανταγωνισμό», την πρώτη ασπρόμαυρη ταινία του, το θαυμάσιο «Δέντρο που πληγώναμε» και τη «Νίκη της Σαμοθράκης», επιστρέφει με την «Εαρινή σύναξη των αγροφυλάκων» στο αυθεντικό, απλό, ευαίσθητο ποιητικό σινεμά. Καταφέρνει σ’αυτό τον σχεδόν τρίωρο ταξίδι στη γενέτειρά του να ξετυλίξει το κουβάρι των αναμνήσεών του, όταν παιδί στις αρχές της δεκαετίας του ’60 «όργωνε» τους αγρούς, τα σοκάκια και τις παραλίες του νησιού του. Οι ήρωές του είναι γνήσιοι, με τις καθημερινές ενασχολήσεις τους, τα πάθη και τις αδυναμίες τους. Πάνω απ’όλα όμως η «εαρινή σύναξις» είναι μία ηθογραφία απόλυτα ελληνική, χωρίς τις κακογουστιές πολλών αμερικανικών ταινιών που κατακλύζουν τις αίθουσες, δημιουργώντας πρότυπα σαχλών υπερηρώων και άλλων προβληματικών χαρακτήρων. Δικαιολογημένα καταχειροκροτήθηκε στην Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, στην ειδική προβολή της στο «Παλλάς» τον περασμένο μήνα. Δικαιολογημένα επίσης κατέκτησε το βραβείο κοινού –το σημαντικότερο όλων- και το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Αδικαιολόγητα –κατά την ταπεινή μας άποψη- πήρε το τρίτο βραβείο ποιότητας (της άξιζε το πρώτο). Όπως λέει ο ίδιος ο σκηνοθέτης, είναι μια ταινία που απευθύνεται στο πλατύ κοινό.
Η «Εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων», είναι ίσως η καλύτερη ταινία της δεκαετίας και μία από τις καλύτερες που έχει να επιδείξει ο εγχώριος κινηματογράφος.
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ (Π.Ε.Κ.Κ.)
(Σκεπτικό Βράβευσης)
Γιατί η ταινία του Δήμου Αβδελιώδη αποτέλεσε ευτυχές και απροσδόκητο υπόδειγμα ενός σφόδρα επιθυμητού αλλά και μόνιμα ζητούμενου του ελληνικού κινηματογράφου, ο οποίος παρά την σπάταλη και πληθωρική πολυθεματολογία του, παραμελεί (αν όχι αγνοεί) την ανάδειξη εκείνων των «χαμηλών» χαρακτηριστικών του εθνικού μας προσώπου, μέσα εντούτοις, στα οποία συνεχίζουν να ζουν πολύτιμες παρακαταθήκες ήθους, αθωότητας και συμπεριφορών. Ο άσημος, καθημερινός βίος των ταπεινών ξωμάχων της ελληνικής υπαίθρου εμβαπτισμένος στο πλούσιο ποιητικό βλέμμα του Αβδελιώδη –του οποίου είναι εύκολο να δει κανείς την καταγωγή π.χ. στον Παπαδιαμάντη και την αιγαιοπελαγίτικη «τρέλα» του Ελύτη- επαναφέρει στην συνείδηση (αλλά και στην γνώση μας) αξίες διαμετρικά αντίθετες από τα διεθνή εκφυλιστικά πρότυπα της βίας και της νοσηρότητας.
Η ιδιοφυής αντίστιξη της μουσικής, του τοπίου, των ανθρώπων και των εποχών συνταιριάστηκαν σε ένα κινηματογραφικό αμάγαλμα που είχε πολύ καιρό να αξιωθεί η ελληνική Έβδομη Τέχνη.
«Είναι σαφές πως η ταινία του Αβδελιώδη πέρα από ένα χαμηλών τόνων πορτρέτο μιας κοινότητας περιορισμένης στον δικό της τρόπο ζωής αποτελεί επίσης μία λεπτή αλληγορία της πρόσφατης ιστορίας της χώρας και της παθητικής επιθετικότητας του ευπροσάρμοστου χαρακτήρα του Έλληνα». – Variety
«”Μαγεία”. …Τα εξαιρετικά πρόσωπα των πρωταγωνιστών, οι χώροι, αλλά και η όλη σκηνοθετική γραμμή καταφέρνουν να δώσουν στην ταινία μια ατμόσφαιρα που αγγίζει την αληθινή ποίηση». – Νίνος Φενέκ Μικελίδης, Ελευθεροτυπία, 18 Νοεμβρίου 1999 «Σαν ζωγραφικός πίνακας, που εκτείνεται στην τρίωρη σχεδόν διάρκεια του φιλμ και στις τέσσερις εποχές του δραματικού χρόνου της, η ταινία του Αβδελιώδη παίρνει μορφή με ελεύθερες πινελιές απλωμένες πάνω στον καμβά, δίχως να αναδύεται η όποια αίσθηση αυτοπεριορισμού μα και χωρίς να χάνεται το μέτρο που μεταπλάθει αρμονικά τη φαντασία σε πραγματικότητα». - ΄Αγης Μαραγκουδάκης, Ριζοσπάστης, 18 Νοεμβρίου 1999
«Συζητώντας με αυτόν τον συνεσταλμένο, χαμηλών τόνων «μοναχό» του κινηματογράφου, θα μεταφερθείς από την αρχαία Ελλάδα και την «Ποιητική» του Αριστοτέλη ως τον Όρσον Γούλες και τους σύγχρονους Γάλλους φιλοσόφους. Ο γραπτός λόγος αποτελεί όχι απλώς τη βασική πηγή έμπνευσης του Αβδελιώδη, αλλά μιας μορφής τέχνη απλησίαστη από τις υπόλοιπες». – Ι. Ζουμπουλάκης, Το Βήμα, 4 Δεκεμβρίου 1999
«Αυθεντικός λυρισμός και naïf κινηματογραφικό ύφος σε ένα έπος 3 ωρών που τιμήθηκε με το βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπως και με το βραβείο σκηνοθεσίας στα Κρατικά Βραβεία». – Μπάμπης Ακτσόγλου
«Είχε αγνότητα, χιούμορ, ο Αβδελιώδης έχει ωριμάσει, έχει κάνει ένα ώριμο “Δέντρο που πληγώναμε”». – Παναγιώτης Τιμογιαννάκης, Ελεύθερος Τύπος, 18 Νοεμβρίου 1999
«Μια οπτικοακουστική συμφωνία στο πανέμορφο φυσικό περιβάλλον της «μυροβόλου Χίου», το οποίο στα γενικά πλάνα και βοηθούντος του Vivaldi, θύμιζε Τοσκάνη». – Φώτος Λαμπρινός
«Η Εαρινή Σύναξη θα αποτελεί κάτι σαν ποιητική διαθήκη και σαν βάλσαμο για όσους επιζήσουν από τα χίλια δεινά που όλοι μας τολμούμε ακόμη να θεωρούμε Υψηλή Τεχνολογία». – Ν. Γιαλούρης, Η Αλήθεια, 3 Δεκεμβρίου 1999
«Μπράβο και για τα βραβεία που πήρε ο Αβδελιώδης για την ωραιότατή του «Εαρινή Σύναξη των Αγροφυλάκων», κι αυτή μία απ’άκρη σ’άκρη ελληνική ταινία». – Ρωζίτα Σώκου, Απογευματινή, 24 Νοεμβρίου 1999
«ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΑΝΔΑΙΣΙΑ «Η Εαρινή Σύναξις των Αγροφυλάκων», μια ταινία που παρά τα σχόλια για τη μεγάλη της διάρκεια αγαπήθηκε περισσότερο από τους θεατές που την τίμησαν με το Βραβείο Κοινού Dewars». – Αυριανή, 24 Νοεμβρίου 1999
«Το αποτέλεσμα είναι μία ταινία επική, που θυμίζει τον ποιητικό και ριζωμένο στην ιστορία και την παράδοση κινηματογράφο του Παρατζάνοφ». «Ρομαντική αντίστιξη στην άγευστη πραγματικότητα». – Μαρία Κατσουνάκη, Καθημερινή, 18 Νοεμβρίου 1999
ΔΗΜΟΣ ΑΒΔΕΛΙΩΔΗΣ
Ο Δήμος Αβδελιώδης γεννήθηκε στη Χίο το 1952. Σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και τη Δραματική σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Αρχικά εργάστηκε ως ηθοποιός για το θέατρο, ενώ στον κινηματογράφο εμφανίστηκε με την μικρού μήκους ταινία Αθέμιτος συναγωνισμός (1982). Έχει σκηνοθετήσει πολλές θεατρικές παραστάσεις, ανάμεσά στις οποίες Ο Μεγαλέξανδρος και ο Καταραμένος Δράκος, που παίζεται και φέτος στο θέατρο Βεάκη και είναι διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βορείου Αιγαίου. Έχει διδάξει κινηματογράφο στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Παντείου Πανεπιστημίου.
Φιλμογραφία:
Αθέμιτος συναγωνισμός (1982), μικρού μήκους, μυθοπλασία
Το δέντρο που πληγώναμε (1986), μεγάλου μήκους, μυθοπλασία
Νίκη της Σαμοθράκης (1990), μεγάλου μήκους, μυθοπλασία
Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων (1999), μεγάλου μήκους, μυθοπλασία
|
