Βρισκόμαστε στα τέλη Ιουλίου του 2006 κι ο σκηνοθέτης Philippe Aractingi μας μεταφέρει στην καρδιά του Λιβάνου, που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Η πρωταγωνίστρια Ζeina φτάνει στο λιμάνι της Βηρυτού, απ’ όπου όλοι επιδιώκουν να αποπλεύσουν με κάποιο ξένο πλοίο για κάποια άλλη χώρα. Εκείνη κατευθύνεται αντίθετα προς την πόλη ψάχνοντας να βρει το γιο της. Διασχίζει την ενδοχώρα, για να φτάσει στον νότιο Λίβανο, μέσα από ερειπωμένα σπίτια, αδιάβατους σχεδόν δρόμους και γέφυρες κομμένες στα δύο.

20. 00 ΑΙΧΜΑΛΩΤΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Women in struggle

Παλαιστίνη – 2004 – 56’

Σκηνοθεσία: Buthina Canaan Khoury
Μοντάζ: Buthina Canaan Khoury
Παραγωγή: Buthina Canaan Khoury, Lichtpunt Belgium

Τέσσερις γυναίκες από την Παλαιστίνη που εκτός από το συζυγικό,
αδελφικό και μητρικό τους ρόλο ανέλαβαν το δύσκολο καθήκον
του αγώνα. Για μια ανεξάρτητη Παλαιστίνη. Πρώην κρατούμενες
των Ισραηλινών φυλακών, μιλούν για τα βάσανα του εγκλεισμού
και την επιρροή τους στη μετέπειτα τους ζωή. Μια μαρτυρία με λόγια
απλά, δικά τους, της ψυχής. Γυναίκες που πάλεψαν να κρατήσουν την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητά τους στις κοινωνικές και πολιτικές εκφάνσεις της ζωής στην Παλαιστίνη. Γυναίκες «καταδικασμένες» να κουβαλούν μέσα τους τη φυλακή ακόμα και μετά την αποφυλάκισή τους. Γιατί αποφυλάκιση και απελευθέρωση δεν είναι το ίδιο…

21. 00 Η ΣΦΑΓΗ                                

Γαλλία, Γερμανία, Λίβανος-2005- 98’

Σκηνοθεσία: Monika Borgmann, Lokman Slim, Hermann Theissen
Σενάριο: Monika Borgmann, Hermann Theissen
Φωτογραφία: Nina Menkes
Ήχος: Florian Kaltenegger
Παραγωγή: Joachim Ortmanns

Η Σφαγή είναι μια αποκαλυπτική μελέτη πάνω στη πρωτοφανή   θηριωδία που συγκλόνισε Σάμπρα και Σατίλα. Σύμφωνα με την ισραηλινή κυβέρνηση στα Παλαιστινιακά στρατόπεδα γύρω από τη Βηρυττό υπήρχαν τρομοκράτες. Έτσι, στις 16 Σεπτεμβρίου του 1982 και ημέρα Πέμπτη ξεκίνησε ο πρωινός βομβαρδισμός. Παραστρατιωτικοί Φαλλαγγίτες βίασαν, σκότωσαν και τραυμάτισαν μεγάλο αριθμό άοπλων πολιτών(παιδιών, γυναικών και ηλικιωμένων) στους χώρους των «κυκλωμένων και σφραγισμένων στρατοπέδων». Ακολούθησαν, μαζικές συλλήψεις και εξαφανίσεις. Έξι πρωταγωνιστές μιλούν με κρυμμένα τα πρόσωπα για την εμπλοκή τους στη σφαγή. Ομολογίες που λειτούργησαν και ψυχοθεραπευτικά στα μισοσκότεινα και άδεια δωμάτια των γυρισμάτων.Έξι αμετανόητοι ένοχοι που περιγράφουν, παραδέχονται, δικαιολογούνται μα που δε θα ζητήσουν ποτέ συγγνώμη.

23. 00 ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ

Γαλλία, 2004, 100’

Σκηνοθεσία: Simone Bitton
Σενάριο: Simone Bitton
Φωτογραφία: Jacques Bouquin
Ήχος: Jean-Claude Brisson
Παραγωγή: Thierry Lenouvel

Το υπαρκτό Τείχος μοιάζει με σκηνικό επιστημονικής φαντασίας. Μια γη διχοτομημένη, δυο λαοί αντιμαχόμενοι, ένα καθεστώς παράνοιας και φόβου. Η Αραβοεβραία Σιμόν Μπιτόν δίνει το λόγο σε Παλαιστίνιους εργάτες, σε Ισραηλινούς εργάτες που χτίζουν το τείχος, σε Ισραηλινούς υπουργούς και σε απλούς Παλαιστίνιους. Η ελευθερία του ενός είναι η καταπίεση του άλλου. Ο ανθρώπινος εφιάλτης μιας ολόκληρης κοινωνίας που μέσα της ριζώνει χρόνια τώρα ο θρησκευτικός και ο πολιτικός φανατισμός. Το τείχος
δεν είναι η λύση, είναι το αδιέξοδο.