«Τεράστια συγκίνηση… Μία τέτοια έκκληση στις δυστυχίες του λαού της Τσετσενίας, τόσο χαμηλών τόνων αλλά και τόσο θαρραλέα, αξίζει το χειροκρότημα και την υποστήριξη όλου του κόσμου.» Stephane Leblanc, 20 Minutes
«Η σκηνοθεσία του Σοκούροφ είναι η επιτομή της απλότητας και της εμβρίθειας, που επικαλείται όχι μόνο τη συγκίνηση αλλά τη συναίσθηση της νοημοσύνης και της συγχώρεσης. Ένα θαυμάσιο ταξίδι.» Marie-Noelle Tranchant, Le Figaro
«Ακαταμάχητο, θυελλώδες…» Louis Guichard, Telerama
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ – Alexandra
Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ των Καννών
Σύνοψη: Μια ηλικιωμένη γυναίκα, η Αλεξάνδρα Νικολάεβνα (Βισνέφσκαγια), έπειτα από ένα δύσκολο ταξίδι φτάνει σε μια στρατιωτική βάση για να δει τον εγγονό της - αξιωματικό του Ρωσικού Στρατού που υπηρετεί στη Τσετσενία. Είναι η πρώτη τους συνάντηση έπειτα από επτά χρόνια. Η Αλεξάνδρα ανακαλύπτει έναν καινούργιο κόσμο καθώς περιφέρεται στο στρατόπεδο. Νέοι άντρες, καταπονημένοι, κουρασμένοι από τη φρίκη του πολέμου κοιτάζουν έκπληκτοι αυτή τη γυναίκα που τους θυμίζει τη θαλπωρή και την ευτυχία της σπιτικής ζωής, πίσω στην πατρίδα. Μια ανέλπιστη φιλία με μια Τσετσένα συνομήλική της, η περιπλάνησή της στους δρόμους της κατεστραμμένης πόλης, όσα ζει αυτές τις δύο μέρες τη συγκινούν βαθιά. Επιβεβαιώνει αυτό που πάντα πίστευε: Η καλοσύνη υπάρχει παντού…
«Είναι μια ταινία στην οποία ο πόλεμος έχει τελειώσει, οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο και γνωρίζουν πως η ζωή πρέπει να συνεχιστεί.»
« Αυτή η ιστορία για μένα δεν αναφέρεται σε ένα σημερινό πρόβλημα αλλά σε ένα αιώνιο. Δεν αναφέρεται στη σημερινή Ρωσία, στους Καυκάσιους πολιτικούς, τα στρατεύματά τους, αναφέρεται στην αέναη ρωσική ζωή. Ο πόλεμος είναι πάντοτε φρικτός. Μια φορά είδα τον πόλεμο, όλες αυτές τις επιτυχημένες επιθέσεις, τις χρωματιστές εκρήξεις, τα κορμιά που πέφτουν σε αργή κίνηση. Όλα ήταν πάντοτε μέσα μου συνδυασμένα με λέξεις όπως «ξεδιάντροπο», «ψεύτικο». Αυτός ο ανέκφραστος φόβος, αυτός ο ανέκφραστος εξευτελισμός του ανθρώπου. Για να το καταλάβει κανείς, είναι αρκετό να πάει και να επισκεφτεί τέτοια στρατόπεδα. «Αλεξάνδρα» ήταν ο τίτλος που είχα δώσει για τα γυρίσματα αλλά και οι Ρώσοι και οι Γάλλοι παραγωγοί μου ζήτησαν να το αφήσω.»
«Δεν υπάρχει ποίηση στον πόλεμο, ούτε ομορφιά, και δεν θα έπρεπε ένα τέτοιο θέμα να κινηματογραφείται ποιητικά: είναι μία φρίκη που δεν μπορεί να εκφραστεί, η ανθρώπινη εξαθλίωση σε όλο της το μεγαλείο. Η ηρωίδα θα μπορούσε να ήταν μια Αμερικανίδα γυναίκα που ξεκινά να επισκεφτεί τον εγγονό της στο Ιράκ, ή ακόμα και μία Αγγλίδα που πάει να βρει τον εγγονό της στο Αφγανιστάν»
«Η «Αλεξάνδρα» είναι από τις πιο σημαντικές ταινίες μου. Προήλθε ουσιαστικά από τη συνάντηση με την εξαιρετική ηθοποιό που ήθελα για πρωταγωνίστρια. Είναι μία από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η ανάγκη μου να κάνω μια ταινία γεμάτη καλοσύνη και καλούς ανθρώπους συνέπεσε με την επιθυμία μου να προσφέρω στις επερχόμενες γενιές το πιο υπέροχο δώρο, αυτό μιας ηθοποιού που πραγματικά αντιπροσωπεύει το λαό μας, μια «γνήσια» Ρωσίδα. Κι ίσως να είναι αυτή η πιο μαγική από τις ταινίες μου, καθώς μέσα της βρίσκω περισσότερα μυθικά στοιχεία από κάθε άλλη ταινία που έχω κάνει.»
«Για μένα η Αλεξάνδρα είναι ένα είδος βοηθητικού χαρακτήρα – μια όμορφη, σοφή, θριαμβευτική γυναίκα. Το όνομά της σημαίνει «Υπερασπίστρια του Ανθρώπινου Γένους». Είναι θριαμβευτική καθώς κρύβει μέσα της αρετές όπως η αγάπη, η κατανόηση, η ευφυΐα. Είναι η δυναμική και εμβριθής προσωποποίηση του πολεμιστή, του προστάτη του Καλού. Γι’ αυτό και επιλέξαμε μια συγκεκριμένη ηθοποιό που διαθέτει αυτό το είδος του μεγαλοπρεπούς αναστήματος.»
«Θέλω να βουτάω στα ενδότερα της ανθρώπινης ψυχής, όσο βαθύτερα γίνεται. Η αγάπη μου για τον άνθρωπο είναι τόσο μεγάλη, η κατανόηση και η οδύνη μου τόσο έντονες, που φοβάμαι πως η δύναμη της θέλησης δεν είναι αρκετή. Όπως πολλοί άνθρωποι, έτσι κι εγώ, περιβάλλομαι από κυνισμό, μίσος, πικρίες και συμπλέγματα. Με έχει κουράσει η διαρκής αίσθηση τρόμου που με βασανίζει για το πεπρωμένο της χώρας στην οποία γεννήθηκα, για το πεπρωμένο των συμπατριωτών μου. Το άγχος αυτό με καταστρέφει και κλέβει από μέσα μου την ηρεμία που είναι ουσιώδης για να συγκεντρωθώ.»
«Στην «Αλεξάνδρα» δεν πέφτει ούτε ένας πυροβολισμός, δεν υπάρχουν πτώματα, δεν υπάρχει βία. Είναι μια ταινία για την αξία της αλληλοκατανόησης και για ό,τι είναι καλό σε έναν άνθρωπο. Είναι για τον ίδιο τον άνθρωπο, το γεγονός πως υπάρχουμε ο ένας για τον άλλο, και για το πόση αξία έχουν στη ζωή η καλοσύνη, η κατανόηση και η ανθρώπινη ζεστασιά.»
«Θέλησα να εστιάσω στην ατμόσφαιρα, στη διάθεση, στα μάτια των ανθρώπων, στα πορτρέτα. Θέλω πάρα πολύ ο θεατής να δει συναρπαστικά πορτρέτα και απλούς και κατανοητούς ανθρώπους. Θέλω να δείξω μάτια που νιώθουν, μάτια που συγχωρούν.»
